هیچ‌وقت این‌قدر احساس بی‌پناهی نکرده‌بودم که این چند وقت...
آدم‌هایی بیرون گود نشسته‌اند و فرمان «لنگ‌ش کن» می‌دهند که هیچ، هیچ، هیــچ خبری از ماجراهای اطراف‌مان ندارند و به قدر ذره‌ای اگر بدانند که دانه‌دانه‌ی این حوادث چه داغی بر دل ما می‌گذارد و چه‌طور تا مغز استخوان‌مان را می‌سوزاند. آن‌وقت ما که راه به هیچ‌جایی ـ دقیقن هیچ‌جایی، جز شانه‌ی هم‌دیگر به اندازه‌ی گریه سردادنی کوتاه ـ نداریم، می‌نشینیم و می‌نویسیم؛ می‌نویسیم و می‌خوانند ما را و فکر می‌کنند چه‌قدر غر می‌زنیم و ناله می‌کنیم، چه آدم‌های مایوس دور از خدایی هستیم که همه‌چیز را این‌قدر تلخ و گس و بدمزه می‌فهمیم. نه عزیز من! زندگی شاید گاهی وقت‌ها، شاید بعضی وقت‌ها، شاید خیلی‌ وقت‌ها، شاید همیشه حتا، همین‌قدر تلخ، گس و بدمزه باشد.

دیگرانی که ما را قضاوت می‌کنند می‌توانند لحظه‌ای خودشان را جای ما بگذارند؟ می‌توانند برای مدتی فکر نکنند خودشان حد آخر رنج و مصیبت را فهمیده‌اند؟ می‌توانند به حدِ غم دیگران هم احترام بگذارند و ـ در حالی که کاملن بی‌خبر از ماجرایند ـ فکر نکنند آن‌که ـ به زعم‌شان ـ دارد صرفن نق می‌زند «غم ندارد و الکی شلوغ‌ش کرده»؟ می‌توانند؟ می‌توانید؟!‏

من باید حرفی داشته باشم. ندارم. خوشی‌های کوچک‌م یکی‌یکی دارد از دست می‌رود و من آن‌قدر ماتم زده‌ام که حتا جان ندارم به خوشی‌های جای‌گزین ِ ـ حتا ـ کوچک‌تر فکر کنم.

چرا ایمان نمی‌آوریم که نمی‌خواهد بگذرد این روزگار تلخ‌تر از زهر؟ هیچ بار دگری هم روزگار چون شکر نمی‌آید؟ اصلن «چون» چرا؟ مگر تا به حال «شکر» هم بوده و آن‌قدر بوده که شیرینی‌اش زیر زبان‌مان بماند که ادعا می‌کنیم «چون شِکر»؟ شیرینی هم دیده‌ایم مگر؟!
بیاییم دست بر داریم که «بالاخره درست می‌شود». ما فقط به از دست رفتن خوشی‌های کوچک‌مان عادت می‌کنیم و چون زمان از روی‌ش می‌گذرد و دردش را کم می‌کند، فراموش می‌کنیم خیلی چیزها را.

بیاییم گاهی هم خودمان را گول نزنیم که «حتمن مصلحت بوده»، «فکر کن خدا این را ازت گرفته که بهترش را به‌ت بدهد»، «حتمن شروع ِ بعد از این پایان، یک آغاز خوب است. تو چه می‌دانی» و فیلان. خب؟ هیچ بدی نرفته که پشت سرش خوب بیاید. ما فقط عادت می‌کنیم. مدام به پیشامدهای بد جدید عادت می‌کنیم. عادت، عادت، عادت... .

...اون‌جایی که داریوش تو ترَکِ «سراب رد پای تو» می‌خونه: «تظاهر کن ازدم دوری/ تظاهر می‌کنم فلان!»
بعد می‌رسه به دقیقه‌ی ۴: ۰۳ و بعد بک‌ووکالیست‌(‌ها) شروع می‌کنه(ن) به خوندن... همون آوا، همون بک‌ووکال، حال همون لحظه...

نمی‌خرم! فقط یکی بیاد با هم بک‌ووکال شیم بخونیم‌ش؛ حال خوب‌ش خیلی بهتر می‌شه، ‌مضاعف می‌شه. ‏:) ‏



پ. ن: این پست در ژانر «صداها» و «حال خوب» در گودر خدا بیامرز پابلیش شد.

پریشب که چمدان‌م بسته بودم، همان‌طور که چشم‌های‌م پف‌آلود و قرمز بود و می‌سوخت، سنگین شد؛ نشستم لب تخت و سرم را گذاشتم روی چمدان. چهار و نیم صبح بود. بعدش بیهوش شدم انگار؛ دیگر هیچ‌چیز نفهمیدم جز این‌که یک آشنا داشت به‌م نزدیک می‌شد ولی من نمی‌توانستم چهره‌ش را تشخیص بدهم. همین‌طور که او نزدیک‌تر می‌شد، من دیدم مات می‌شد... .
بیدار که شدم ساعت از ده صبح گذشته بود. دیگر وقت رفتن نبود. همان‌طورکه صورت‌م را روی چمدان گذاشته بودم خواب‌م برده بود و یکی هم دورم پتو پیچیده بود. صدایی از گوشه‌ی اتاق می‌آمد. سرم را به طرف‌ش برگرداندم؛ داریوش از دیشب آن‌‌جا نشسته بود. بالای سرم چرخیده بود، رفته بود، آمده بود و خوانده بود. صدایی که در طول ِتمام ِ خواب‌م در گوش‌م می‌پیچید و می‌شنیدم صدای داریوش بود؛ اشتباه نمی‌کردم. در خواب می‌شنیدم که یکی می‌گفت: «کجای این جنگل شب، پنهوون می‌شی خورشیدک‌م» و هی «خورشیدک‌م»اش اکو می‌شد. بارها و بارها اکو می‌شد، صدا می‌پیچید و من بغض می‌کردم. می‌گفت «سفر نکن خورشیدک‌م، ترک نکن منُ، نرو»، می‌خواند «نبودن‌ت مرگ من‌ه، راهی این سفر نشو»... به چشم‌های خیس و قرمز من نگاه می‌کرد و با چشم‌هایی خیس‌تر و قرمزتر باز می‌خواند: «نذار که عشق من و تو این‌جا به آخر برسه». می‌رسید به «... بری تو و مرگ من از رفتن تو سر برسه» و بغض‌ش می‌ترکید. اشک‌های‌ش را با پشت دست پاک می‌کرد... حالا در بیداری داشت ادامه می‌داد، انگار که اصلن من خواب نبوده‌ام، این‌ها را در خواب ندیدم! هنوز چشم‌های‌ش خیس بود، درست مثل همان لحظه‌ای که اشک‌های‌ش را با پشت دست‌ش پاک کرد. از گوشه‌ی دیوار بلند شد، آمد به سمت‌ام. جلوی پای من و چمدان زانو زد: «گریه نمی‌کنم، نرو/ آه نمی‌کشم، بشین/ حرف نمی‌زنم، بمون/ بغض نمی‌کنم، ببین». داشتم له می‌شدم. قلب‌م در سینه می‌کوبید. اشک در چشمان‌م جمع شده بود. استیصال خودم را ـ استیصال و بدبختی چند ساعت پیش خودم را، حالی که چمدان‌م را در آن بستم، همه و همه را ـ یادم رفت. بغض‌م داشت خفه‌ام می‌کرد. چه کسی بلد بود، چه کسی می‌توانست این‌قدر نزدیک به من، نزدیک به کلمه‌ای که من دوست داشتم با آن خطاب شوم ـ «خورشیدک‌م» ـ مرا در شعرش به بازی بگیرد؟ چه کسی می‌توانست آن لحظه‌ی سرد و سنگین عزیمت را با کلمات‌ش ذوب کند و مرا مجاب کند که بمانم؟
حالا، آمده بود نزدیک‌تر به من و چمدان. روی زانوهای‌ش بلند شده بود؛ دست‌های یخ زده‌ام را در دست‌ش گرفته بود، به چشم‌های‌م خیره شده بود؛ داشت آخرین تلاش‌های‌ش را می‌کرد: «صدام کن و ببین که باز غنچه می‌دن ترانه‌ها...». اشک من دست خودم نبود. می‌گفت و من روی دست‌هایم ـ روی دست‌های مردانه‌اش ـ می‌باریدم: «گریه نمی‌کنم...»




پ. ن: این پست و پست‌هایی از این دست در ژانر «صداها» در گودر خدا بیامرز پابلیش می‌شد.
پ. ن: تاريخ اصلي انتشار: by Rana on 10/15/11